Ocalenie od zapomnienia tej, która tak wcześnie od nas odeszła, ale zapisała się bardzo znacznie liczbą swoich utworów oraz oryginalnością tematu i treści, jest obowiązkiem Polaków, a w szczególności częstochowian.
      Halina POŚWIATOWSKA urodziła się 9 maja 1935 r. w Częstochowie, w rodzinie Państwa Stanisławy i Feliksa MYGÓW i została ochrzczona w kościele św. Barbary.
      W tym mieście spędziła swoje dzieciństwo i wczesne młodzieńcze lata. Niestety, tu też nabawiła się, w czasie II wojny światowej, anginy, a w jej konsekwencji wady serca. Piękny, dla każdego człowieka, najwcześniejszy okres życia spędziła w domu. Choroba uniemożliwiła jej normalne egzystowanie. To skłoniło poetkę do uczenia się i pisania w łóżku.

      W rocznicę śmierci, 11 października 1996 r., Publicznej Szkole Podstawowej nr 8 w Częstochowie nadano imię poetki i otwarto Muzeum Haliny POŚWIATOWSKIEJ. W dwóch salach mieszczących się w budynku Szkoły przy ulicy Szczytowej 28/30 znajdują się eksponaty o dużej wartości muzealnej. Można tu zobaczyć autentyczne przedmioty i rzeczy osobiste poetki (fotel, maszynę do pisania, ulubione płyty, słownik angielsko-polski, zielnik wykonany przez Haśkę i Panią Stanisławę Mygową), które Szkoła otrzymała od brata, Zbigniewa Mygi, mieszkającego w Częstochowie. Na ścianach wiszą fotografie Poetki z przyjaciółmi i zdjęcia rodzinne.
      Jako kilkunastoletnia dziewczyna doświadcza wiele. W latach 1948-51 z przerwami uczy się w gimnazjum "Nauka i Praca" i w Liceum im. J. Słowackiego w Częstochowie. Niesystematyczność uczęszczania na zajęcia szkolne spowodowana jest pobytem w szpitalach i sanatoriach. Halina zdaje maturę jako eksternistka w 1955 r.
      W 1953 r. w Kudowie poznaje Adolfa Ryszarda POŚWIATOWSKIEGO, studenta Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, również chorego, jak ona, na serce. Już w następnym roku zawierają związek małżeński w Kościele św. Jakuba w Częstochowie. Świadkiem ich ślubu jest Pani Aniela Toboła.
      Na biurku w Muzeum znajduje się oryginalna fotografia Poetki z mężem i kuzynką, Panią Anielą Tobołą. Zdjęcie zostało wykonane w ogrodzie, przed rodzinnym domem państwa Mygów przy ul. Jasnogórskiej.

      Profesor Julian ALEKSANDROWICZ, lekarz i wielki przyjaciel Haśki, zauważył jej zainteresowanie poezją Wisławy SZYMBORSKIEJ (w sali Muzeum znajduje się króciutki list Noblistki, mówiący o znajomości z patronką szkoły i wspominający Ją jako wspaniałą Osobę) i wpadł na pomysł szczególnego sposobu leczenia - przeciwstawienie myślenia o śmierci, myśleniu o tworzeniu. POŚWIATOWSKA zaczęła pisać poezję "wysokich lotów". Choroba "pomogła" Jej w tym. Poezja tak doskonała powstała właśnie (chyba można tak powiedzieć) dzięki myśli o chorobie, o umieraniu, ale także o życiu i miłości. Wówczas rodzą się wiersze, które wejdą do tomiku pt. "Hymn bałwochwalczy", wydanego w Wydawnictwie Literackim w Krakowie dopiero wtedy, gdy POŚWIATOWSKA będzie za oceanem, tzn. w 1958 r.
      Wcześniej, tuż po śmierci męża debiutuje utworami "Szczęście" i "Człowiek z Annapurny" w Gazecie Częstochowskiej, której redaktorem był wówczas Tadeusz GIERYMSKI. Po latach napisał o poetce artykuły do częstochowskiego pisma oraz wiersz jej poświęcony. Dokumenty tego faktu znajdują się w gablotach w części wystawowej Muzeum.

      Po śmierci męża zdrowie Haliny coraz bardziej podupada. Profesor ALEKSANDROWICZ zdając sobie doskonale z tego sprawę, że nie przeżyje ona długo swego męża, czyni starania o przeprowadzenie operacji w Stanach Zjednoczonych, bo tylko to może Ją uratować. Zwraca się do Polonii Amerykańskiej o ratowanie życia tej wrażliwej i genialnej dziewczyny. Zabiegi przynoszą pozytywny skutek. Haśka zostaje sprowadzona do Kliniki Kardiologicznej w Filadelfii. Jej chęć życia jest tak wielka, że mimo "nie (...) najmocniejszych nerwów", jak pisze w liście do Ireneusza MORAWSKIEGO, adresata jedynego dłuższego prozaicznego utworu: "Opowieść dla przyjaciela", "umiem ładnie czekać". Fizyczna walka ze śmiercią znajduje odbicie w wierszach (np. "Zawsze kiedy chcę żyć, krzyczę ...").
      Okres amerykański zaznacza się w Muzeum kilkoma eksponatami. Są tu:
- obraz wykonany techniką kolażu, ofiarowany przez przyjaciółkę, Caroline Karpiński, historyka sztuki - kustosza Metropolitan Muzeum w Nowym Jorku
- unikalna fotografia Haliny zrobiona przez Jerzego Kosińskiego w Central Park w Nowym Jorku, dotąd nigdzie nie publikowana - również dar C. Karpiński
- kasetowe nagranie głosu poetki - dar Ireneusza Morawskiego
- tomik pierwszego wydania "Hymnu bałwochwalczego" ofiarowany przez Poświatowską kuzynowi z Ameryki - Jerzemu Bigosińskiemu, który przekazał go Muzeum za pośrednictwem Barbary Płaczkowskiej.

      Wygrywa walkę ze śmiercią. Zaczyna nadrabiać stracony czas. Żyje zbyt szybko, co ma ogromny wpływ i pozostawia skazy na zdrowiu. Ale nie myśli o tym, że to Jej zaszkodzi. Pozostaje w Stanach, by się kształcić. Znana już, jak czytamy we fragmentach listu Jerzego BIGOSIŃSKIEGO, w najlepszym w USA College'u, do którego starała się dostać i uzyskać stypendium, podejmuje studia i kończy je w przyspieszonym tempie. Otrzymuje dyplom.



      Tęsknota za krajem i bliskimi nie pozwala jej na kontynuowanie studiów w Ameryce. Chce podjąć naukę w Krakowie. Wraca do kraju i po dwóch latach pracy uzyskuje dyplom magistra filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Otrzymuje pracę w Katedrze Filozofii Przyrody UJ i dzieli się swoją wiedzą ze studentami.



      Choć nie czuje się najlepiej, chce poznać w swym życiu jak najwięcej świata. Uzyskuje stypendium w Paryżu. Stamtąd przesyła kartki bratu Zbigniewowi (widokówka z Francji i druga z Jugosławii - obie adresowane do Pana Zbigniewa MYGI, znajdują się w pokoju poświęconym Patronce Szkoły).

      Wrażliwa na sztukę odwiedza muzea Nowego Jorku, Paryża, ogląda dzieła malarskie, rzeźbiarskie i tworzy wiersze inspirowane nimi; słucha muzyki klasycznej.
      W zbiorach znajduje się reprodukcja jej ulubionego obrazu "Boćki" oraz kopia obrazu F. Legera wykonana przez męża Poetki.
      Przeznaczenia nie da się przechytrzyć ani uniknąć. Chore serce daje powtórnie znać o sobie. Wzmożona praca nie pomaga utrzymaniu się w dobrej kondycji. Ale i to nie jest w stanie odwieść Poetki od Pisania... Tworzy...
      Rękopisy wierszy (kserokopie) znajdują się na biurku i w gablotach szkolnego Muzeum.
      Jej widzenie świata jest zupełnie odmienne niż człowieka zdrowego. Ból, lęki, smutki nie będące obcymi autorce "Ody do rąk" znajdują wyraz w poezji. Motywy ptaka i serca pojawiają się wielokrotnie w Jej twórczości jako symbole niepokojów, miłości, życia, śmierci. Poetka zastanawia się nad światem bez niej.

      Ta bardzo elegancka kobieta pozostawiła po sobie kilka rzeczy, które znalazły się na wystawie: szal, torebkę, sukienkę.

      W drugiej części - zgromadzone zostały i wyeksponowane dzieła młodych plastyków oraz dojrzałych artystów Częstochowy (Pani Jadwigi WOSIK "Oda do rąk" i jej rysunki - grafiki) inspirowane twórczością Haliny. Tu też znalazła swoje miejsce wykonana przez częstochowskiego rzeźbiarza, Pana Szymona WYPYCHA, rzeźba z żywicy epoksydowej przedstawiająca zadumaną Poetkę trzymającą książkę "Opowieść dla przyjaciela". Posąg został ufundowany z okazji 30-lecia śmierci Patronki Szkoły. Rocznicę tę upamiętniono również wydaniem pamiątkowego medalu.

      Po drugiej operacji serca w Warszawie Poetka umiera 11 października 1967 r. i zostaje pochowana na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie.
      Wcześniej napisze: